Istnieją tylko dwa poziomy: amatorski i profesjonalny. Amatorzy robią coś dla zabawy. Profesjonaliści robią coś dla określonych rezultatów. 

Wielu ludzi nazywa siebie profesjonalistami, ale większość z nich to amatorzy. To chłopcy, którzy grają mężczyzn.

Skąd wiesz, czy masz do czynienia z profesjonalistą lub amatorem?

Tu nie chodzi o pieniądze. Tu nie chodzi o tytuły.

Chodzi o sposób myślenia.

Możesz mieć mnóstwo pieniędzy. Możesz mieć pierwsze miejsce, w czymkolwiek.

Ale to nie oznacza, że rzeczywiście jesteś w czymś świetny. Może po prostu miałeś trochę szczęścia.

Wszystko ujawnia Twoje podejście do tematu.

Nie da się zmierzyć ani umysłu, ani przyzwyczajeń, aby świat mógł je ocenić – ale są pewne reguły, które pozwalają określić, czy ktoś jest amatorem, czy profesjonalistą.


Jak odróżnić profesjonalistę od amatora:


– Przede wszystkim, profesjonaliści nie mają dobrych i złych dni.

Oni po prostu trenują, ćwiczą, uczą się – kiedy tylko mogą.

Nie myślą o pogodzie i własnym nastroju. Są tylko rezultaty i wyniki – jak wiele udało im się poprawić i ulepszyć – i co dalej będą budować.

Amatorzy martwią się tym, jak się czują po każdej „sesji”.


– Profesjonaliści oczekują konstruktywnej krytyki.

Wiedzą, że informacja zwrotna to jedyny sposób, aby zrobić coś dobrze. Nie obawiają się jej, bo wiedzą, że konstruktywna krytyka jest skuteczna.

Amatorzy chcą, aby wszyscy się z nimi zgadzali i dobrze się bawili. Nie mogą przyjmować krytyki, bo krytyka sprawia, że czują się źle.


– Profesjonaliści rozwijają swoje mocne strony.

Rozumieją, że jedynym sposobem na zdobycie przewagi jest rywalizacja na arenach, gdzie mają już jakąś przewagę.

To najlepszy sposób – rozwijać te obszary w których występuje naturalny talent.

Amatorzy lubią skakać z kwiatka na kwiatek, bo nie chcą wygrać. Nawet nie chcą rywalizować.


– Profesjonaliści lubią i szanują konkurencję.

Profesjonaliści kochają pole bitwy. To wojownicy.

Lubią walkę i emocje. Wiedzą, że proces rywalizacji jest ważniejszy niż dreszczyk zwycięstwa.

Wiedzą, że moment w którym tracą szacunek do umiejętności współzawodnika, to moment w którym tracą własną czujność (moment porażki).

Amatorzy nie lubią konkurencji. Chcą po prostu przekroczyć linię mety, bez żadnych zadrapań.


– Profesjonaliści lubią praktykę.

Profesjonaliści lubią rozwijać swoje umiejętności. Uparcie dążą do bycia najlepszą wersją siebie.

Dla profesjonalistów praktyka to radość, a nie krew, pot i łzy. Dzięki temu potrafią kontynuować proces każdego dnia.

Amatorzy nienawidzą praktyki. Praktyka to dla nich strata czasu.


– Profesjonaliści działają w sposób, który sprzyja zwycięstwu.

Profesjonaliści nie tylko uczą się na własnych błędach. Uczą się również na błędach innych.

Profesjonaliści wiedzą, jak wyrwać zwycięstwo ze szczęk porażki. Wiedzą jak odwrócić losy meczu.

Amatorzy wiedzą, jak zaprzepaścić okazję. Nie wiedzą, jak wygrać. Wiedzą tylko (w najlepszym wypadku) – jak czegoś nie stracić.


– Profesjonaliści konkurują tylko ze sobą.

Wiedzą, że konkurencja z innymi to iluzja.

Jedyną rzeczą, która ma dla nich znaczenie, jest pobicie własnego rekordu.

Dla amatora liczy się tylko wynik porównania siebie do innych. Zrobi wszystko, aby wypaść lepiej – zamiast tego, co potrzebne, aby stać się lepszym.


– Profesjonaliści koncentrują się na tym, co mogą kontrolować.

Nie martwią się o nic innego. Skupiają się tylko na aspektach, na które mają wpływ.

Amatorzy lubią rozmawiać o zdarzeniach, w których nie mieli żadnego udziału. Interesują się rzeczami, na które nie mają wpływu.


– Profesjonaliści polegają na zwyczajach, nawykach i systemie.

Profesjonaliści rozumieją, że uczucia są niestosowne i raczej przeszkadzają, niż pomagają.

Wiedzą, że droga na szczyt wymaga pracy w dni, kiedy inni wolą odpoczywać.

Mają określony system, zwyczaje i nawyki – które rutynowo powtarzają. Dyscyplina spaja to wszystko w jedną całość.

Amatorzy opierają się na inspiracji i motywacji do robienia czegokolwiek. Dlatego robią niewiele – i tylko w momentach „zrywu”, w których „coś” poczują.


– Profesjonaliści żyją w ciągłym przygotowaniu. 

Wiedzą, że jeśli nie będą gotowi – nie będą mogli skorzystać z pojawiających się możliwości.

Profesjonaliści wiedzą, że w życiu jest zbyt mało okazji, aby je zmarnować.

Amatorzy wierzą w talent i łut szczęścia. Uważają, że jedyny sposób na osiągnięcie sukcesu to czekanie na „coś”, co się wydarzy – i magicznie odmieni ich nędzny los.


– Profesjonaliści planują przyszłość.

Profesjonaliści planują najlepszy i najgorszy możliwy scenariusz.

Do wszystkiego co robią, podchodzą strategicznie. Myślą parę ruchów do przodu.

Amatorzy nigdy nie planują przyszłości. Żyją „chwilą”. A kiedy przyszłość w końcu nadchodzi, zawsze są zdziwieni.


– Profesjonaliści dzielą się wiedzą z innymi.

Rozumieją, że w życiu jest wystarczająco dużo zasobów dla każdego, kto będzie chciał po nie sięgnąć.

Rozumieją, że pomaganie komuś innemu do nich wróci. Pomoc traktują jak doskonalenie własnych umiejętności.

Amatorzy mają mentalność niedoboru. Nie pomagają innym, bo obawiają się, że to zmniejszy ich szansę na sukces.


– Profesjonaliści są cierpliwi.

Wiedzą, że osiągnięcie sukcesu trwa długo – i nie odpuszczają w trakcie.

Amatorzy są niecierpliwi. Niecierpliwość nigdy nie daje im tego, czego chcą.


– Profesjonaliści skupiają się na procesie.

Wiedzą, że skutki działania są poza ich kontrolą. Ale mają wpływ na proces i na tym się skupiają.

Amator interesuje się tylko rezultatem. Amator uważa, że jest w stanie kontrolować końcowy wynik.


– Profesjonaliści dbają o postęp.

Chcą lepiej i więcej. Całe ich życie jest tak skonstruowane, aby mieć pewność, że idą naprzód. To pasmo prywatnych zwycięstw, których efektem jest później zwycięstwo publiczne.

Amatorzy dbają o uznanie. Jeśli nie mogą czegoś pokazać innym ludziom, to nie chcą nawet spróbować. Liczy się tylko walidacja.


– Profesjonaliści ciągle się uczą.

Wiedzą, że kto wie, ten wygrywa.

Zawsze traktują z szacunkiem nauczycieli i podchodzą z pokorą do tematów, które dopiero zgłębiają.

Wierzą, że mogą nauczyć się czegoś od każdej osoby – ale życie jest krótkie więc wybierają studiowanie najlepszych.

Amatorzy uważają, że wiedzą wszystko. Jeśli słuchają, to tylko kogoś, kto pokazał im zewnętrzne oznaki sukcesu. Cechuje ich brak pokory i ignorancja.


Każdy profesjonalista zaczynał jako amator – ale później podjął decyzję, że chce zostać graczem pierwszoligowym.

Bądź wobec siebie uczciwy. Tylko od Ciebie zależy, czy wejdziesz na wyższy poziom i dołączysz do grona profesjonalistów – czy już na zawsze, będziesz kiblował w amatorskiej lidze.

Do następnego,

Cyprian



NEWSLETTER


Cyprian Kajetan

Podobał Ci się wpis?
Dołącz do Hustle Club